ŽIVKO NIKOLIĆ, BEOGRAD, R SRBIJA

ŽIVKO NIKOLIĆ, BEOGRAD, R SRBIJA
Živko Nikolić rođen je 13. novembra 1958. godine u Koprivnici, selu kod Zaječara. Osnovnu školu je učio u Koprivnici i završio u Salašu, a gimnaѕiju u Zaječaru. Studirao je jugoslovensku i svetsku književnost na Filološkom fakultetu u Beogradu. Za vreme studija bio je član redakcije studentsskog književnog časopisa Znak. U periodu od 1984. do 1988. godine je bio sekretar Književne omladine Srbije. Zajedno sa Vladimirom Pištalom 1988. i 1989. godine izdaje dva broja Alamanaha beogradske manufakture snova i učestvuje u osnivanju i radu ove neformalne grupe pisaca. Jedan je od osnivača Književnog društva Sveti Sava decembra 1992. godine, u kome danas obavlja funkciju glavnog i odgovornog urednika i urenika brojnih edicija i izdanja. U periodu od 1988.-1989.godine bio je jedan od saradnika Izdavačke kuće Sfairos, a od decembra 1992. godine radi kao knjižničar u Biblioteci grada Beograda. Bio je sekretar redakcije i urednik pojedinih rubrika lista Novine čitališta beogradskog , u periodu 1991.-1999.godina, i urednik fotografije u periodu 2005.-2009.godina, čiji je izdavač bila Biblioteka grada Beograda.

Poeziju je objavljivao u književnim i dnevnim listovima i časopisima širom Srbije i regiona. Njegove pesme su zastupljene u brojnim zbornicima i antologijama. Pesme su mu prevođene na francuski, španski, ukrajinski, rumunski, švedski, italijanski, slovenački, makedonski i bugarski jezik. Objavio je osamnaest zbirki pesama. Njegove zbirke pesama Prah i nada, 2000. i Pevanje, prah i nada, 2014. godine, objavljene su dvojezično, na srpskom i francuskom jeziku, u prevodu Borisa Lazića. Učestvovao je na brojnim književnim manifestacijama.

• Približavanje, Književna omladina Srbije, Beograd,1982
• Beli vid, Nova Jugoslavija, Vranje,1986
• Neobični dani, Vidici, Beograd, 1987
• Buđenje u predvečerje, Mimo, Beograd,1989
• Istočne zone, Prosveta, Beograd, 1992
• Vajanje pene, Književno društvo Sveti Sava, Beograd, 1994
• Početak leta, Krajinski književni krug, Zaječar-Negotin, 1994
• Ispod praha, Književna omladina Srbije, Beograd,1997
• Prah i nada, Književno drutvo Sveti Sava, Beograd, 2000
• Pokretne vatre, Narodna knjiga Alfa, Beograd, 2002
• Nevidljiva boja, Književno društvo Sveti Sava, Beograd, 2004
• Severnjača, Književno društvo Sveti Sava, Beograd, 2005
• Glineno ogledalo, Narodna knjiga Alfa, Beograd, 2005
• Izvor na kamenu, Književni klub Branko Miljković, Knjaževac, 2007
• Seoba u nevreme, Gramatik, Beograd, 2010
• Pevanje, prah i nada, Književno društvo Sveti Sava, Beograd, 2014
• Obećanje, Književno društvo Sveti Sava, Beograd, 2014
• Najveća radost, Književno društvo Sveti Sava, Beograd, 2016
  

Vanvremenski fon i arhaičnost jezikozvučnog stiha u pesmama Živka Nikolića ukazuju na specifičan tematsko - motivski milje usmeren ka mitskom (paganskom), magijskom i obrednom obraćanju. Sa druge strane to su fini deskriptivni rezovi i osećaj za detalj i nijansu kao modus sugestivne komunikacije sa čitaocem, gde pomenuti elementi izrastaju do novih razmera, odnosno do značenjske i doživljajne potpunosti. Njegove pesme nalikuju na nenametljive bajke i parabole koje nostalgično prizivaju celovitost minulog sveta i plene čudesnim obratnim slikama.

POSETA

tada smo se čorbom bavili
i o zečevima šaputali
ti si ćutke zidu namignuo
a potom rekao da si oduvek znao
kako su žene zečice
i da im treba zubom
ušne resice probiti
žene su zanjihani ladolež
žene su pero s vrha naniže pušteno


PAGANI IŠČEKUJU HRIŠĆANE


Oni će doći da ruše
ono što nam je najdraže,
doneće teške maljeve i konopce
da razvale naše svete kamenove.
Svud će da šire svoj zadah,
a to izaziva gađenje.
I naš će zatrti sjaj,
naše tragove, naša počela.
Zato ih, braćo, duboko u goru nosite,
tamo gde nikad nije
njino crnilo dopiralo.
Pođite dok još tinja plamen naš,
neka sobom strvine nahrani
onaj koji ga jednom ugasi.
5.2 – 1.4.1995. Beograd



SIZIF


On komad cigle u svoju torbu stavi
i drugi mu pridoda, ali krišom,
kao da najveću tajnu pohranjuje.
I vasceli dan taj dragi teret nosi,
zbog njega u vrevi ljudska ramena razmiče,
svima se klanja, svima se osmehuje,
i autobusima i zidu, i bubama na zidu.
Na šalterima, pun ponosa, uporno čeka
i ne zna zašto mu je ta građa potrebna,
ali oseća u disanju božanski sklad
kada se ruka za stopalom pomeri,
uzdah koji potom sledi,
osmeh koji se od uzdaha otme.
Sve je tu, u pravoj meri.



MAČKA I NJENI SNOVI



I posle hiljadu godina
ista mačka dolazi
i svoje vitko telo provlači
tamo gde su bili prozori
šape uzdiže ka negdašnjim vratima
spava nadomak negdašnjeg ognjišta
telo se menjalo i sve drugo
ali počuj prede spokojno
tavanice i zidovi su nestali
taj zvuk je nepromenjen isti
s puno nade odaslan
da će za uzvrat odmah da usledi osmeh
mačke žive večno
zidovi se raspadaju i nestaju



RTANJ U MAGLI


Rtanj maglom obvijen
nalikuje na dojku
koja je izrasla iz zemlje
i snažno ka nebu
šiknula svoj mlaz.
To mleko se razlaže
u niti i pramenje
spokojno, slobodno.
Koja će usna
nju usnulu da obujmi?
Čija će ruka
to pramenje da uhvati?
Ili je sve iluzija:
i Rtanj, i magla,
i pramenje, oblaci,
koji odlaze i vraćaju se,
koji se kovitlaju,
kruže?